BLOG PostNL
Dag/nacht-boek van een chauffeur.
Dagboek van een PostNL‑chauffeur
Tekst: Lex van der Putten
Foto’s: Lexfotografie.nl
Intro
Iedereen kent PostNL van de pakketjes en post die op tijd moeten aankomen. Maar bijna niemand ziet hoe een werkdag — of werknacht — eruitziet vanuit de cabine. Dit dagboek geeft een beknopte blik achter de schermen: de momenten die je alleen meemaakt als je onderweg bent, wanneer de wereld slaapt en jij rijdt.
De nachtrijder raast langs de wegen
De andere mensen liggen op een oor
En komt die af en toe z'n makker tegen
Dan knipperen z'n lichten als een groet
En hij gaat door...
Henk Wijngaard
Bron: muzikum.eu
De gedachten dat elke “trucker” dag en nacht naar de muziek van deze man luistert is fictie, maar nog steeds geeft de tekst een goed beeld van wat wij onderweg meemaken.
1. De route begint
Twee uur voordat ik in de cabine moet zitten ga ik me gereed maken voor vertrek. Vanaf huis moet ik 35 minuten rijden, maar vertrek altijd een uur van tevoren. Op tijd starten is een must. Ben je te laat, dan haal je de verloren tijd bijna niet meer in, de ritten hebben een strak tijdschema.
Als de nachtdienst op tijd begint, voor 19.00 uur, eet ik thuis niet mee, meestal gaat er dan naast brood ook een maaltijd salade mee. Verder een halve liter melk, colaatje en nog een kleine snack in de vorm van een rijstwafel of een meergranen koekje.
Rond het moment van vertrek komt mijn partner thuis van werk, nog even samen zitten, kopje koffie, praatje over hoe haar dag is verlopen en afscheid nemen, werk ze en tot morgen, met geluk zie ik haar nog voordat zij de volgende dag weer naar haar werk gaat.
Heel veel tijd voor en met elkaar hebben we dan niet, dat moeten we in de weekenden inhalen.
Het is rustig op de weg, de spits loopt op zijn eind, op mijn route is meestal weinig vertraging, even een parkeerplekje zoeken en het liefst dat ik niet zover hoef te lopen.
De stappen teller tikt toch al een paar honderd stappen aan, vanaf de personenautoparkeerplaats blijft het een flink stuk lopen naar het startpunt.
Vrachtwagen‑map en sleutels pakken, routelijst, bakje koffie, praatje met collega’s of vragen of zij al eens bij dat ene adres zijn geweest en nog even langs kantoor, al is het om ze een fijne avond te wensen.
Met nog je tas erbij loop je de avond in.
Een rij vrachtwagens, even zoeken waar die van jou staat. Een druk op de afstandsbediening kan soms helpen.
Instappen, sleutel erin, chauffeurs‑pas in de tachograaf. BOCO opstarten, ritgegevens intikken, voertuigcontrole:
Is er afgetankt?
Laadklep oké?
Voertuig in goede staat?
Geen schades?
Lekkages?
Documenten en tankpas aanwezig?
Een dagelijkse routine, maar noodzakelijk om de rit goed te beginnen, je kan niet aankomen bij de klant en daar pas ontdekken dat je laadklep defect is, dat is geen beste reclame.
De andere punten zijn net zo belangrijk en hebben allemaal hun logische reden om even gecheckt te worden.
Het begin van de rit — een belangrijk moment voor de chauffeur.
2. De weg die altijd iets anders vertelt
Op kantoor is een route een lijn op een scherm: zonder file, regen, wind of sneeuw. Geen wegopbrekingen, geen onwillige medeweggebruikers. Voor ons is het een verhaal dat elke dag anders loopt. Het schema is strak en duld geen vertragingen.
Poort uit, op weg naar het eerste adres. Vaak dezelfde route, maar toch altijd anders. De weg en lucht kleuren grauw, de regen valt in zijn eigen ritme, een vrachtwagen voor je bepaalt jouw tempo.
Achteruit het hek in, deuren open, laadklep uitklappen. Het stopt met regenen. Kort praatje met de klant: gaan de zaken goed? Hoeveel karren? Vijf keer met de klep op en neer. De karren zijn zwaar, lading vast, vrachtbrief tekenen, fijne avond — door naar de volgende.
Ik probeer bijna altijd even een kort gesprek aan te gaan, gewoon interesse tonen. Dat deed ik vroeger al en nu nog steeds. Al lang voordat SIRE met de “Een praatje maakt je dag”-campagne kwam, deed ik dat al. Mensen laten weten dat ze ertoe doen, dat ze bestaan. Een kleine moeite, maar je maakt er wél hun dag mee. En de volgende keer dat je er weer komt, merk je dat je karma‑punten vanzelf gaan werken.
Jij ziet de weg op een manier die alleen vrachtwagenchauffeurs begrijpen.
3. De plekken waar schijnbaar zelden iemand komt
Achterafterreinen, dat ene dock waar nog leven is, maar waar na jouw vertrek het licht uitgaat. Industriestroken waar ’s nachts niemand komt.
Je rijdt de nacht weer in naar de volgende klant of een PostNL‑depot.
Lossen bij dock 8, laden bij dock 15. Wachten op toestemming om te vertrekken. Te weinig rolcontainers. Net geen tijd om koffie te halen. Vlak voor vertrek moet de trailer toch nog helemaal vol.
Het lukt net niet om de eerder verloren tijd hier te compenseren. Amper opgedroogd van het zweet van het lossen, en weer opnieuw aan de bak. Binnen korte tijd heb je zo toch 96 volle rolcontainers door je handen laten gaan.
Bij het lossen is het trekken en duwen zodat de kar op de dock-leveler rolt. Bij het laden is het zwenken, draaien, keren en precies op de plek zetten. Niet alle containers werken mee: wieltjes stuk, rem defect, slecht beladen waardoor dozen eruit vallen bij de minste beweging — en vaak ook gewoon zwaar.
Dock‑medewerkers blijven de containers
aanduwen terwijl jij ze op een ergonomische manier moet manoeuvreren om ze op de juiste plaats te krijgen. En dan zijn er nog die karren waarbij de lading
uitsteekt, soms bovenaan, maar vaak aan de open kant. Voor mij een bron van
ergernis. Ik denk dan altijd: “Ik wil mijn
pakketje ook onbeschadigd ontvangen.” Dat gebeurt niet alleen bij PostNL‑depots;
sommige fulfilment‑klanten kunnen er ook wat van, waar zelfs flatscreen‑tv’s schaamteloos 20 tot 30 centimeter uitsteken.
Voor anderen zijn het gewoon adressen. Voor ons is het een wereld.
Naar de volgende.
Grendels klikken, deuren piepen, de dock-leveler legt een bruggetje. Rollende containers. Een kort “Mogguh” van iemand die al uren bezig is. Een boks, een grapje, lossen, laden. Hier snel even naar het toilet en toch die bak koffie pakken — hier zitten de faciliteiten tenminste dichtbij. Vrachtbrief, tot ziens — en door.
Dit zijn de plekken waar PostNL leeft, maar waar bijna niemand bij stilstaat.
4. Nachtwerk — een wereld met weinig publiek
Terwijl de meeste mensen langzaam naar bed gaan, stuur ik weer de nacht in.
De snelweg is een lint van licht, of een donker gat. De cabine voelt als een klein kantoor: je werkplek. Je luistert er naar de radio, eet je broodje en giet die bak koffie naar binnen. De BOCO en je navigatie zijn je leidraad door de nacht.
Eenzaam, maar niet alleen.
“Zelf luister ik in de nacht vaak naar praatprogramma’s waarbij Radio 1 het meestal wint van de rest. Het doet me vaak denken aan vroeger toen ik internationaal reed, in de nacht kon je tot ver in Europa vaak op AM-747 de Nederlandse radio ontvangen en later via de korte golf op 5955khz of 9895khz, heerlijk naar “Radio tour de France luisteren”, de weersverwachtingen voor Europa en de oproepen vanuit Nederland als iemand niet te bereiken was.”
Je ziet dingen die niemand anders ziet:
dieren die onverwacht de weg oversteken
een tankstation, fel verlicht, maar waar alles lijkt te rusten
een horizon die zwart is maar toch naar je toe beweegt
reflectors aan de vangrail die één voor één oplichten
de belijning die even oplicht en langs je heen flitst
het BOCO‑scherm dat je volgende adres aangeeft
ongevallen die net zijn gebeurd of net zijn opgeruimd
wegwerkzaamheden die de nacht openbreken
knipperende lichten, als een groet, van een collega
Nachtwerk is best wel zwaar voor jezelf maar ook voor je familie thuis, ze moeten zich op jouw ritme aanpassen.
Als ik thuiskom is mijn vrouw vaak al uitgevlogen of staat op het punt te vertrekken. Soms nog tijd voor een kort praatje en een bakkie koffie, hoe was je nacht, een kus, zij gaat naar haar werk, jij eet nog wat, met een lege maag slapen gaan lukt nog wel, maar wakker worden met een lege maag is niet zo lekker, je zoekt je bed op, wekker zetten en slapen…
En weer op, het is halverwege de middag, douchen, koffie, wat eten, brood smeren, drinken mee en alles mee in je tas. Is je partner op tijd uit haar werk om nog even afscheid te nemen?
Aan de straat bij de auto kruisen jullie paden, kus en werk ze en jij een fijne avond…
Maar het heeft toch een soort magie die echter niet voor iedereen zo wordt ervaren.
Het is werken in een wereld met weinig publiek — en toch voelt het vertrouwd.
Het schept een band met de andere nachtwerkers.
5. Het moment dat niemand meetelt
Na een tiental adressen en een paar honderd rolcontainers los je de laatste. Zweet op je rug. Nog even tanken. De LNG‑pomp werkt weer niet goed. Tijd, tijd, tijd — je wilt naar huis.
De wagen netjes achterlaten, afval mee, doekje over het dashboard en de broodkruimels met het luchtspuitje van de vloer blazen.
Printje uit de tachograaf laten rollen, chauffeurskaart eruit. Afmelden op de BOCO, administratie afhandelen, nietje erin en op de stapel van gereden ritten leggen, als jij slaapt worden ze gearchiveerd.
Bij de controlroom zien ze alleen dat de rit “afgemeld” is.
Maar jij weet hoe het echt was: de vertragingen, de vlotte stukken, de file, een nachtelijk dipje, de gesprekken en lol met collega’s, de onverwachte wegomlegging.
Weinig mensen zijn zich bewust van dat moment. En weinig mensen kennen dit, behalve je nachtelijke collega’s.
Maar voor jou is het ‘t mooiste: het gevoel dat je hebt afgerond wat meer is dan alleen een rit. Een glimlach van collega’s en dockmedewerkers.
Je sluit de cabinedeur.
Lichten knipperen.
Hij is op slot.
Dat is jouw punt achter de dag.
Je loopt terug naar je personenwagen, 04.00 uur, je stappenteller staat alweer ruim op 8.000.
En morgen, wanneer de pakketten worden bezorgd, duizenden onzichtbare glimlachen achter de voordeur.
Ik slaap dan, maar het geeft een goed gevoel, vanavond weer melden voor een nieuwe route.
Auteurs bio
Dagboek van een PostNL‑chauffeur
Tekst: Lex van der Putten
Foto’s: Lexfotografie.nl
Lex rijdt al zijn hele chauffeurscarrière over de Europese wegen. Wat in 1983 begon als een avontuur achter het stuur, groeide eind jaren '80 uit tot miljoenen kilometers door tientallen landen — van de warmte van Thessaloniki tot de kou van Oslo, van de ruige kusten van Schotland tot de heuvels en stranden van Italië en Portugal. Tegenwoordig woont hij in Nieuwkoop en werkt hij vanuit de PostNL‑locatie Amsterdam. Na decennia internationaal rijden koos hij de laatste vijftien jaar voor nationale ritten. Naast zijn werk als chauffeur is Lex actief fotograaf, gespecialiseerd in landschap, macro, portret en reportage. Dit dagboek biedt een eerlijke, nuchtere blik in de PostNL‑chauffeurswereld, gebaseerd op zijn eigen dagelijkse ervaringen onderweg.