Iedereen kent PostNL van de pakketjes en post die op tijd moeten aankomen. Maar bijna niemand ziet hoe een werkdag — of werknacht — eruitziet vanuit de cabine. Dit dagboek geeft een beknopte blik achter de schermen: de momenten die je alleen meemaakt als je onderweg bent, wanneer de wereld slaapt en jij rijdt.

Ik probeer bijna altijd even een kort gesprek aan te gaan, gewoon interesse tonen. Dat deed ik vroeger al en nu nog steeds. Al lang voordat SIRE met de “Een praatje maakt je dag”-campagne kwam, deed ik dat al. Mensen laten weten dat ze ertoe doen, dat ze bestaan. Een kleine moeite, maar je maakt er wél hun dag mee. En de volgende keer dat je er weer komt, merk je dat je karma‑punten vanzelf gaan werken.

Lossen bij dock 8, laden bij dock 15. Wachten op toestemming om te vertrekken. Te weinig rolcontainers. Net geen tijd om koffie te halen. Vlak voor vertrek moet de trailer toch nog helemaal vol.
Het lukt net niet om de eerder verloren tijd hier te compenseren. Amper opgedroogd van het zweet van het lossen, en weer opnieuw aan de bak. Binnen korte tijd heb je zo toch 96 volle rolcontainers door je handen laten gaan.

Bij het lossen is het trekken en duwen zodat de kar op de dock-leveler rolt. Bij het laden is het zwenken, draaien, keren en precies op de plek zetten. Niet alle containers werken mee: wieltjes stuk, rem defect, slecht beladen waardoor dozen eruit vallen bij de minste beweging — en vaak ook gewoon zwaar.

Dock‑medewerkers blijven de containers

aanduwen terwijl jij ze op een ergonomische manier moet manoeuvreren om ze op de juiste plaats te krijgen. En dan zijn er nog die karren waarbij de lading

uitsteekt, soms bovenaan, maar vaak aan de open kant. Voor mij een bron van

ergernis. Ik denk dan altijd: “Ik wil mijn

pakketje ook onbeschadigd ontvangen.” Dat gebeurt niet alleen bij PostNL‑depots;

sommige fulfilment‑klanten kunnen er ook wat van, waar zelfs flatscreen‑tv’s schaamteloos 20 tot 30 centimeter uitsteken.

Voor anderen zijn het gewoon adressen. Voor ons is het een wereld.

Naar de volgende.
Grendels klikken, deuren piepen, de dock-leveler legt een bruggetje. Rollende containers. Een kort “Mogguh” van iemand die al uren bezig is. Een boks, een grapje, lossen, laden. Hier snel even naar het toilet en toch die bak koffie pakken — hier zitten de faciliteiten tenminste dichtbij. Vrachtbrief, tot ziens — en door.

Je ziet dingen die niemand anders ziet:

• dieren die onverwacht de weg oversteken

• een tankstation, fel verlicht, maar waar alles lijkt te rusten

• een horizon die zwart is maar toch naar je toe beweegt

• reflectors aan de vangrail die één voor één oplichten

• de belijning die even oplicht en langs je heen flitst

• het BOCO‑scherm dat je volgende adres aangeeft

• ongevallen die net zijn gebeurd of net zijn opgeruimd

• wegwerkzaamheden die de nacht openbreken

• knipperende lichten, als een groet, van een collega

En morgen, wanneer de pakketten worden bezorgd, duizenden onzichtbare glimlachen achter de voordeur.

Ik slaap dan, maar het geeft een goed gevoel, vanavond weer melden voor een nieuwe route.

Lex rijdt al zijn hele chauffeurscarrière over de Europese wegen. Wat in 1983 begon als een avontuur achter het stuur, groeide eind jaren '80 uit tot miljoenen kilometers door tientallen landen — van de warmte van Thessaloniki tot de kou van Oslo, van de ruige kusten van Schotland tot de heuvels en stranden van Italië en Portugal. Tegenwoordig woont hij in Nieuwkoop en werkt hij vanuit de PostNL‑locatie Amsterdam. Na decennia internationaal rijden koos hij de laatste vijftien jaar voor nationale ritten. Naast zijn werk als chauffeur is Lex actief fotograaf, gespecialiseerd in landschap, macro, portret en reportage. Dit dagboek biedt een eerlijke, nuchtere blik in de PostNL‑chauffeurswereld, gebaseerd op zijn eigen dagelijkse ervaringen onderweg.